“We moeten vluchten!”, herinneringen van een Haags meisje tijdens de bezettingsjaren

foto: René Verleg

foto: René Verleg

De generatie die de oorlog heeft meegemaakt wordt kleiner en kleiner, maar het verdriet, de herinneringen komen nog regelmatig naar boven. Onder oorlog zet je niet zomaar een streep. De voorstelling “We moeten vluchten!” is grotendeels gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog. De oorlog bepaalt sluipend en steeds dramatischer het dagelijkse leven van een kunstenaarsgezin waarin theater en muziek centraal staan.
Barbara is een levenslustig meisje. Ze woont met haar ouders, haar zus Anna en haar broer Chris in Den Haag. Haar vader is acteur, een onzeker bestaan. Er is al jarenlang crisis. Veel mensen zijn werkloos. Haar ouders houden van elkaar, maar ze ruziën vaak. Meestal over geld. Als pappa piano speelt, vallen alle zorgen weg. Barbara heeft drie hartsvriendinnen: Eva, Wies en Katja. Ze vormen een klavertje vier: vier blaadjes verbonden door één steel. Een klavertje vier, dat geknakt wordt door de oorlog. De gekleurde zeeprestjes, die na de oorlog worden bewaard in glazen potten bovenin de keukenkast, staan symbool voor de traumatische oorlogsherinneringen.

De voorstelling wordt gespeeld in scholen, bibliotheken, wijkcentra, kleine theaters, etc.; is geschikt voor 10 jaar en ouder.

-scenario/spel: Anita Poolman
-viool/muziekkeuze: Quirine van Hoek
-bron: ‘Gekleurde zeeprestjes’, uitgeverij Anita Poolman Producties, Den Haag 2014/2015

facebookpagina “We moeten vluchten!”